Kritiek op Joep Zander

Ik denk dat het niet juist is veel kritiek op anderen te geven en ondertussen niet open te staan voor kritiek op mijzelf. Soms is dat wel moeilijk.Soms omdat hij pijnlijk terecht is. Soms bijvoorbeeld omdat de kritiek gegeven wordt op grond van valse of verkeerde informatie, soms omdat de kritiek een zelf-diskwalificatie van de kritiekgever inhoudt. Hoe dan ook zelfs in dit geval is het denk ik goed om alles zo kenbaar en doorzichtig mogelijk te maken. Het is echter niet zo dat ik altijd antwoorden kan geven op kritiek. Soms wil de gever dat zelf eenvoudigweg niet, of heeft hij althans niet om een reactie gevraagd. en als ik het belang niet zie laat ik het wel eens zitten. Soms is er geen beginnen aan ( vergelijk rapporten van de Raad voor de Kinderbescherming) Soms betreft het een dwangbrief gericht op het uitvechten voor de rechter. Zaken waar ik geen tijd voor heb.
Ik vind het wel goed om hier te melden dat ik vroeger als groepsleider in de kinderbescherming heb gewerkt. Ik denk dat in het tehuis waar ik werkte ook wel eens pupillen werden opgenomen die daarmee van kontakt met hun vader werden afgesneden. Die vader moest dan buiten de deur worden gehouden omdat hij te instabiel, dronken of agressief zou zijn. Achteraf vraag ik me af of dat wel klopte. Wij kregen geen gelegenheid dat te verifieren. Hoewel ik mij als groepsleider altijd erg kritisch opstelde was ik wat optimistisch over de mogelijkheden van de vervangende opvoeding die we in de groep konden bieden in relatie tot het gezinsmilieu. Wel was onze groep altijd zeer beducht voor staatsopvoeding. We steunden de belangenvereniging minderjarigen (BM) en ik was actief in de vakbondsgroep die probeerde beter beleid af te dwingen. Het buitensluiten van vaders is in deze maatschappij een dusdanige vanzelfsprekendheid dat je je het probleem vaak pas beseft als je er zelf mee te maken krijgt.

Ik zou geen wetenschappelijke scholing hebben en ook verder niet deugen
kritiek op de strategie
Soroptimisten proberen eigen tekst op encyclopedie door te drukken
antwoord op kritiek in recensie op ouders-online
Kritiek Anja Meulenbelt op het artikel: Het paternalisme voorbij; over de discriminatie van vaderlijke zorg.korte verantwoording van mij.
kritiek van Sanne Bosmans op de belangen van mij in de discussie over het Parental Alienation Syndrome met repliek
Kritiek Moeder Henderson; Ik zou "in sociaal emotioneel opzicht een stakker" zijn met repliek
wikipediadiscussies
Nooit praten

te betrokken
Kritiek Sanne Bosmans bij pedagogieknet
In Nederland bracht Joep Zander samen met Rob Altena en Wim Theunissen het boek ‘Het ouderverstotingssyndroom in de Nederlandse context’ uit (1999). Zander heeft nu zijn tweede boek voltooid, ‘Moeder-kind-vader, een drieluik over ouderverstoting’, waarvan de publicatie midden april 2004 wordt voorzien.
Deze twee publicaties maken het ouderverstotingssyndroom echter enigszins verdacht. Zander is namelijk een voorvechter van het vaderrecht. Zijn publicaties zijn mede gebaseerd op persoonlijke negatieve ervaringen: hij strijdt al jarenlang voor het omgangsrecht van zijn eigen kinderen. Het ouderverstotingssyndroom komt hem, in zijn positie, dus goed van pas. Er is in dit geval dus wel aandacht voor het fenomeen, maar is dit wel juiste en objectieve aandacht?
repliek
Bijna iedereen die in het veld van scheiding, omgang, zorg en ouderverstoting actief is, is persoonlijk betrokken. Als dit kriterium zou worden toegepast op mensen als Vincent Duindam ( die schrijft dan zeker zo positief over zorgende vaders omdat ie zelf een zorgende vader is), Anja Meulenbelt ( zeker zo negatief over de mannenbeweging omdat ze zoveel slechte ervaringen heeft met mannen) Tamar Fischer ( zeker zo onnodig negatief over vaders omdat ze zelf een slechte relatie met haar vader had), Peter Hoefnagels positief over vaders omdat.... enzovoorts dan zouden er geen deskundigen overblijven. De institutionele belangenverstrengeling van wetenschappers als Ed Spruijt, de onderzoekers van het Verwey-jonker instituut die in opdracht van overheid en kinderbescherming op onzorgvuldige en bevooroordeelde wijze onderzoek doen is van een heel ander kaliber. Maar over Spruijt lezen we bij Bosmans geen slecht woord, terwijl die het voorkomen van het ouderverstotingssyndroom in zijn boek ernstig relativeerde. Ik wens mij er persoonlijk op te beroepen dat ik op zeer evenwichtige manier aandacht besteed aan het ouderverstotingssyndroom. Zelfs kinderbeschermers ( waar ik veel kritiek op heb) prijzen het feit dat ik op zo'n evenwichtige wijze aandacht schonk aan het standpunt van, moeders kinderen en vaders. Ik durf een aardig gokje te doen over de manier waarop Sanne Bosmans persoonlijk betrokken is, maar niet voordat ik haar complementeer met de rest van haar artikel dat een mooi en gedegen overzicht over het ouderverstotingssyndroom presenteert. Niet dat er verder helemaal niets op aan te merken zou zijn. Maar daarover een andere keer.
noot: Overigens weigerde pedagogieknet mijn reactie op te nemen.

Stakker
( gastenboek papa.nl.nu)
Saturday 06/08/2002 8:22:02am Name: Esther Henderson E-Mail: Homepage Title: Homepage URL: http:// Referred By: Search Engine Location: Comments: Ik heb een aantal reacties gelezen en ben van mening dat er bij dit clubje een hoog zielepiet gehalte en stupiditeit te vinden is. Ik heb een ex man die gewoon bij ons drieen over de vloer komt en waarmee het goed en gezellig afspraken maken is. Wij hebben onze relatie goed afgesloten en via een convenant afspraken gemaakt. Als vrouwen en soms ook mannen niet goed functioneren in sociaal en/ of emotioneel opzicht, kun je de Raad voor de Kinderbescerming en de rechterlijke daar niet verantwoordeljk voor stellen! In de eerste plaats ben je zelf getrouwd met de betreffende persoon en breng je beiden je mogelijkheden en onmogelijkheden mee. In plaats van iemand anders de schuld te geven lijkt het mij zinvol dat je aan zelfonderzoek en reflectie doet:mét je ex. Als jij of je ex daar te geflipt voor zijn lijkt mij dat jullie probleem. Als de Raad of welke instantie dan ook, door hebben hoe dwaas de betreffende vader eigenlijk wel niet is, is dat niet hun schuld. Vaders die het onmogelijke eisen en verwachten dat een ander dat uitvoert of hen naar de pijpen danst klinkt een beetje uit de jaren 20 en 30. vaders kunnen heel leuk zijn en soms niet: eigen keuze eigen probleem. Ik ken de Raad zijdelings en de gene die ik ken heeft zich in het zweet gewerkt. Helaas was de moeder niet helemaal fris en weinig toerekeninsvatbaar. Zielepieten, zeurpieten en baasspelers doe jezelf een lol en steek je energie in je kinderen niet in zinloze procedures en volkert van der G types, die door middel van deze site hun eigen gelijk willen halen: het mag als bekend worden verondersteld dat de bedenker en beheerder van deze site zijn kinderen niet meer ziet omdat hij in sociaal emotioneel opzicht een stakker is. En daar zoeken jullie hulp bij!? welterusten, slaap maar lekker door. Esther ( een fan van de Raad)
repliek
Ik vond het niet echt direct nodig om in te gaan op de brief van Esther Henderson (2 reacties terug). De meeste mensen zullen er geen moeite mee hebben deze brief zelf naar waarde te schatten. Toch wil ik niet het risico lopen dat er mensen zijn die in dit geval denken dat er inderdaad iets mis is met mij. Wel is het waar dat de Raad voor de kinderbescherming dat vindt. Ik citeer nog maar een keer de conclusies van hun rapport
"Vader heeft op zich wel leuke en kindvriendelijke ideen zoals liedjes zingen en met zijn dochter op een bakfiets door de stad fietsen. Dit lijkt echter meer te beantwoorden aan zijn eigen behoefte om als vooruitstrevende vader gezien te worden dan dat het past in een verstandige opvoeding van Rosa"
De kinderbescherming vindt inderdaad dat ik hiervoor in therapie moet (om me aan te passen aan de opvoedingsdenkbeelden van moeder). Het gaat hierbij niet om zomaar een passage maar om de concludende eindpassage van het rapport. Een copie van het origineel is gratis voor iedereen beschikbaar. U kunt hierover ook verderlezen op http://joep.nl.nu/rosa.htm.
Mensen als Esther die het hiermee eens zijn gun ik hun gelijk van harte uiteraard. Lang leve de Raad voor de Kinderbescherming.
(Overigens heeft deze Raad voor de Kinderbescherming onlangs, juni 2005) schriftelijk verklaard dat genoemd rapport, inclusie het advies, mij geen recht heeft gedaan. Zie red.) Overigens wil ik bij deze wel duidelijk maken dat dit gastenboek niet de plek is om lasterlijke (oncontroleerbaare onnodig kwetsende) uitspraken naar anderen te ventileren.
Als Esther een telefoonnummer of mailadres kenbaar maakt ben ik genegen met haar persoonlijk verder te discussieren en daar op de site joep.nl.nu verslag van te doen ( desnoods 2 ongecensureerde verslagen van beide kanten)
Met vriendelijke groet
Joep Zander
PS:
Ik heb een prima en nog steeds zorgende relatie met mijn zoon Joshua en een prima relatie met zijn moeder. Dat ik dus mijn kinderen niet mag zien klopt dus niet. Deze diskussie is via deze weg gesloten en kan als worden aangegeven elders worden voortgezet
Joep Zander

Geen oplossingen
Dit is een antwoord op een recensie op ouders-online van mijn boek Moeder-Kind-Vader; een drieluik over ouderverstoting. (zie)
Beste Justine,
Ik was eigenlijk eerst niet van plan om nu uitgebreid in discussie te gaan. Maar je open vraag "Vergis ik me?" nodigt me geloof ik uit om er toch maar wat uitvoeriger op in te gaan.
In het boek staat in het hoofdstuk (3.2) waarin de achtergronden van het ouderverstotingssyndroom staan belicht, een uitgebreide beschrijving van wat en hoe zaken anders moeten. De kop daarvan is: Wat er gedaan zou moeten worden. Dit stuk is weliswaar van Ursula Kodjoe, maar het lijkt me duidelijk dat gezien de aard van mijn opmerkingen op andere plaatsen die kant wel ongeveer uitgedacht moet worden. Ik stip een en ander ook zelf aan in het hoofdstuk over geestelijke mishandeling. Het uitgangspunt daarbij is het recht van het kind op een ongestoord contact met beide ouders. Geestelijke mishandeling van kinderen is strafbaar en daar moet naar gehandeld worden. Dat probeer ik duidelijk te maken in hoofdstuk 4. Omdat dit boek over situaties gaat die al misgelopen zijn, en waarin ernstige geestelijke mishandeling een rol speelt, kunnen de maatregelen drastisch overkomen. Maar als een van de ouders het kind mishandelt kun je nou eenmaal níet het belang van die programmerende ouder om het kind al mishandelend bij zich te mogen houden ( in meeste gevallen de moeder), de doorslag laten geven. Ik kan me ook niet voorstellen dat je dat wilt insinueren. Dat is dus niet omdat een váder recht heeft op een kind, daar gaat het helemaal niet om. Het probléém is júíst dat een moeder ( soms vader), programmerende ouder, dénkt recht te hebben op een soort eigendom van het kind. Het is dus niet de verstoten ouder die dwingt. Doordat het dus strafrecht is, is het de gemeenschap, de staat, die ingrijpt (cq zou moeten ingrijpen) bij mishandeling. Dus het líjkt niet eens op dwang door de vader 9of anderszins verstoten ouder).
De huidige praktijk is (in theorie) dat als een ouder een kind fysiek mishandelt het kind in het uiterste geval, na een poging tot begeleiding, bij die ouder wordt weggehaald. Als het goed is, is dat tijdelijk. Waarom dat bij aantoonbare ernstige gééstelijke mishandeling anders zou moeten zijn is me niet duidelijk. Zoals ik uitleg zijn beide strafbaar. Natuurlijk moet vooral veel herstelwerk verricht worden. Het is geenszins de bedoeling dat het kind op het eind twee ouders mist. De relatie met beide ouders moet juist (uiteindelijk) worden genormaliseerd.
Aan dit soort ingrijpen gaat een heel proces vooraf. En als het goed is wordt daar beter gekeken waar en hoe dit soort problemen kunnen worden voorkomen. In het boek heb ik Elly (de moeder) daarover zelf aan het woord gelaten: "Ze hadden me moeten dwingen." Dat is ook de kop boven het interview met haar. Duidelijker kan niet. Ook Ans (kind) maakt allerlei opmerkingen over hoe het anders zou moeten die in dezelfde richting wijzen. Het verbijstert haar dat haar vader met zijn procedures geen voet aan de grond kreeg.
In mijn boek laat ik de betrokkenen dus in hoge mate zelf aan het woord over de oplossingen. In je recensie merk je zelf ook op dat het van belang is mensen, speciaal kinderen, zelf aan het woord te laten. Dat doe ik met name; Ans in dit boek, Mylene in het vorige, Mattie in het nieuwste boek Gemist vaderschap.
In mijn nieuwste boek ga ik wel wat uitgebreider in op de oplossingen. Overigens verwijs ik ook in de inleiding van Moeder-Kind-Vader op de essentie van de verklaring van Langeac en het Franse recht. Een verwijzing onder aan blz. 8 maakt het de lezer mogelijk tot in detail de preventieve oplossingen zoals ik die ook zie, mede heb opgesteld in 1999, na te kijken.
En preventieve oplossingen zijn uiteraard van het grootste belang. Daarom is het zo stuitend dat de bestaande instellingen en de politiek nauwelijks bezig zijn met het construeren van oplossingen, en niet wensen te zien wat er wordt aangericht. Daar maak ik me wel kwaad over. In die zin ben ik activist ja. Maar met argumenten tegenover de inhoudelijke leegheid van overheid en instituten als AMK en Kinderbescherming. Ja en dan ben ik trots op mijn activisme uiteraard. Je kunt en mag niet alleen toekijken als een groot deel van de kinderen uit deze generatie zo gemangeld wordt, toch?
Het staat je helemaal vrij om hier nog een antwoord op te geven. Ik beschouw bovenstaande als publieke correspondentie. Als je antwoordt zou ik het op prijs stellen als ik je repliek ook zo mag behandelen.
vriendelijke groet
Joep Zander

Soroptimisten
Geachte heer Zander,
U heeft een prachtige website, maar dat geeft u niet het recht om ongevraagd over anderen in een algemene publiekssite zoals Wikipedia te publiceren. Het is jammer dat u nooit contact hebt opgenomen met de Unie van de Soroptimistclubs in Nederland, Suriname en de Nederlandse Antillen om u te vergewissen van wat deze organisatie precies inhoudt. Statuten alleen zijn daarvoor niet voldoende, zoals u ongetwijfeld weet.
Wij hebben, niet wetende van uw bestaan op dat moment, het initiatief genomen om de tekst in Wikipedia te wijzigen. Dit, naar aanleiding van klachten die wij van onze leden kregen. De tekst is in een breed forum van leden getoetst en vervolgens op de site van wikipedia gezet. Het is dan ook vervelend te moeten constateren dat u meent op eigen gezag daarin wijzigingen aan te moeten brengen die niet alleen onjuist zijn, maar ook tot doel hebben onze organisatie c.q. de leden daarvan in een kwaad daglicht te zetten. Niet voor niets hebben wij eronder gezet dat de tekst goedgekeurd is door het bestuur van de Unie, vertegenwoordigende 95 clubs in Nederland met bijna 3400 leden. Wij hoopten dat u daardoor vrede zou kunnen hebben met de nieuwe tekst. Door uw handelwijze schaadt U niet alleen onze organisatie maar ook Wikipedia, die nastreeft objectieve en waarheidsgetrouwe informatie te verschaffen.
Met vriendelijke groet,

Nelleke Fontein
Uniepresident 2005-2007
Mijn eerste reactie: (zie voor de rest: het overleg van het lemma op wikipedia en meer informatie over de soroptimisten)
Beste Nelleke,
De onderstaande (red: staat nu hierboven) tekst dient grotendeels niet als mail aan mij persoonlijk te worden gericht. Ik zal hem een dezer dagen voor u plaatsen waar hij thuishoort, namelijk op de overlegpagina van het betreffende lemma op wikipedia. Hij staat nu al op de kroegpagina van Wikipedia. Eventueel zal ik ook daar bijdragen aan het formuleren van een antwoord.
Voor zover wel persoonlijk dank ik u voor de complimenten voor mijn website.
een groet
Joep Zander

Wikipedia
Ik edit ook graag op Wikipedia. Ik heb daar een paar keer heftige discussies gevoerd over vaderschapsonderwerpen. Daar heb ik hier ook eerder iets van vermeld. Deze kritiek op mij is later ingetrokken of althans gerelativeerd. Ook is er een aantal keren terecht kritiek op mij geleverd vanwege slordige referenties en daardoor foute conclusies. Zo trok ik een keer uit een Telegraafkop de conclusie dat 30 procent van de kinderen biologisch niet van de vader afkomen waarvan dat werd vermoed. En paste die verkeerde conclusie ook nog eens verkeerd toe. Het is mijns inziens wel zo dat een van de meest navrante onderdelen van gemist vaderschap, het vaderschap is dat uberhaupt niet gekend kan worden omdat niet wordt vastgesteld welke vader bij welk kind hoort.
Een flinke fout maakte ik toen ik veronderstelde dat het woord "altijd" voorkomt in de tekst van art. 6.1 EVRM. Weliswaar is het juist dat art 6.1 bedoelt dat openbaarheid van uitspraken geen uitzonderingen kent en dus altijd dient te worden toegepast, het woord "altijd" zelf stond er niet in (Ook niet in het Engels). Het aardige is wel weer dat ik deze fout zelf heb ontdekt en hersteld. Mijn eigen foutjes maken me wat milder naar andere mensen die ik wel eens beticht van valse referenties in en buiten Wikipedia. Het zou wel prettig zijn als die hun fout ook af en toe toegaven (Gerda Dijksman, Vincent Duindam etc). Ik ga hier niet in detail in op alle wikipediadiscussies die ik heb gevoerd. Op mijn gebruikerspagina op Wikipedia kun je er meer over vinden.

Nooit meer praten
En dan is er nog het hoofd van de school van mijn zoon die vindt dat je vooral niet met mij moet praten want daar zou wel eens herrie van kunnen komen.Van dat standpunt kwam wel herrie. zie ook: mijn blogs hierover

Vaderschap niet voor kinderen
In augustus 2009 probeerde iemand onder het pseudoniem van Jitschak mij de les te lezen over het idee dat je vooral niet voor je kind zou moeten vechten. Hij had zelf na het voeren van ettelijke procedures geconcludeerd dat hij zich beter rustig kan houden. Dat kan in zijn geval best een goede keuze zijn geweest. De vraag is of je dat dan maar direct op alle vaders moet omslaan (die meestal niet eens aan procedures beginnen trouwens). Ik zou te weinig naar kinderen kijken. Ik citeer Jitschak: “De titel roept wel al vragen bij me op: gemist vaderschap: het gaat dus niet (!) om de kinderen maar om het vaderschap, en gemist geeft aan dat er geen hoop meer is..de hoop voorbij zeg maar” Lees meer over die discussie op mijn weblog

Niet wetenschappelijk
In augustus 2009 startte een hier niet te nomen advocate een klachtprocedure tegen een psychologe die het gewaagd had te stellen dat bepaalde verschijnselen bij een kind haar aan ouderverstotingssyndroom deden denken. In haar antwoord voerde deze psychologe een aantal boeken van mij op. Dat leverde de volgende reactie op van deze advocate: (wordt vervolgd)
Zie mijn weblog

klik hier voor dossier publikaties Joep Zander

klik hier! >>